یادداشتهای USM

امروز چهارشنبه است و قاعدتاً آخرین روز کاری سال 1387 در ایران خواهد بود، البته نمی دانم شاید امروز هم تعطیل باشد در هر حال می خواستم سال جدیدی را که در پیش است به هموطنانم در هر کجای دنیا که هستند تبریک بگویم، معمولاً عادت ندارم از بلاگ برای تبریک و تسلیت گفتن استفاده کنم، بلاگ برای من ابزار اطلاع رسانی و اشتراک دانش عمومی است، ولی سال 1388 و اصولاً هر سال جدیدی فرصتی است برای تجدید نظر، فرصتی که لختی درنگ کنیم و به کارنامه سال قبلمان نگاه کنیم، از اشتباهاتمان درس بگیریم و برای پیشرفت برنامه ریزی کنیم، البته نه فقط پیشرفتی که در سطح فردی کسب می کنیم بلکه پیشرفتی که کشوری به نام ایران و ملیتی به نام ایرانی خواهند کرد، اگر که یکایک ما در هر جایگاهی که هستیم، کار و تلاش سازنده را سرلوحه برنامه هایمان قرار دهیم.

یک رسم قدیمی در ایران هست که معمولا آمارهای توسعه‌ای با گذشته کشورمان مورد بررسی قرار می‌گیرند، حال آنکه امروزه این دسته از آمارها در بسترهای بین‌المللی قابل‌ارزیابی هستند.

به عنوان مثال مرتبا شاهد انتشار آمارهایی مبنی‌بر واگذاری چندین میلیون خط تلفن ثابت، تلفن همراه و دسترسی به اینترنت هستیم، اما معیار مقایسه عموما وضعیت کشور در چند سال قبل یا پیش از انقلاب است، حال آنکه وقتی با همین آمارهای به ظاهر موفقیت‌آمیز پا به بیرون مرزها می‌گذاریم و شاخص‌های خودمان را با شاخص‌های دیگر کشورها روی میز قرار می‌دهیم، با وضعیت متفاوتی روبه‌رو می‌شویم.
اتحادیه بین‌المللی مخابرات تازه‌ترین گزارش خود را در زمینه ترکیب شاخص‌های توسعه ICT‌ در 154 کشور جهان منتشر کرده که نگاهی دقیق به آن مشخص‌کننده آموزه‌های فراوانی است. بر اساس این گزارش هر چند رتبه ایران در مجموع این شاخص‌ها طی پنج سال اخیر از جایگاه 92 به هفتاد و هشتم ارتقا پیدا کرده است، اما این میزان رشد در مقایسه با رشد ICT‌ در جهان و حتی کشورهای منطقه بسیار کند به نظر می‌رسد. برای کشوری که با پرتاب ماهواره امید ناگهان در زمره ده کشور صاحب این تکنولوژی قرار می‌گیرد، کسب رتبه هفتادو هشتم در عرصه ICT قطعا راضی‌کننده نیست. خصوصا آنکه سمت‌و‌سوی برنامه‌های بلندمدت از پیش تعیین شده و مسیرها و کانال‌های دسترسی به این اهداف نیز مشخص شده است. بر اساس تازه‌ترین آمارهای اعلام شده در این گزارش، ایران صرفا جایگاهی بالاتر از برخی کشورهای آفریقایی دارد.
این موضوع خصوصا در زمینه شاخص‌هایی چون توسعه تلفن‌همراه، توسعه اینترنت و قیمت خدمات آی‌سی‌تی به وضوح قابل‌ارزیابی است. هر چند نباید سطح توسعه در کشور هفتاد میلیونی ایران را با برخی کشورهای چند میلیونی همسایه مقایسه کنیم، اما حتی مقایسه شاخص‌های کشورمان با برخی کشورهای هم‌عرض مثل ترکیه و مالزی نیز چندان نتیجه مطلوبی در بر ندارد. به نظر می‌رسد فهم و باور علل رشد کند خدمات ICT در ایران می‌تواند مبنای مناسبی برای جهش آینده باشد و در مقابل، رضایتمندی بدون پایه صرفا چشم بستن بر فاصله قابل‌ملاحظه ایران با متوسط‌های جهانی است.

روزنامه اقتصاد 20/12/87

همگی خروارها فیلم را به خاطر داریم که در آنها هیتلر، نازیها و اس اس ها آدمها خشک و تهی مغز معرفی می شدند، طبیعتاً این سئوال پیش می آید که اگر اینها همانطور که فیلمهای هالیوودی نشان می دادند، ابله بودند چطور چنان صنعت عظیمی را ایجاد کردند و جنگی را با کشورهای چند برابر خود و در چند جبهه به پیش بردند.

همین اتفاق در مورد ژاپنیها و در دهه 60 و 70 رخ داد، در فیلمها این دوره ماموران مخفی ژاپنی دائم در حال دزدی صنعتی از دستاوردهای علمی آمریکاییها می باشند!!، همینطور روسها، چینیها، کره ایها، اعراب و ... از الطاف هالیوود برخوردار شدند و یه طرز مسخره ای ترسو، شیطان صفت و  دیوانه و هر چه صفت منفی دیگر که شما فکرش را بکنید به مردم این کشورها چسیانده شد.

حالا هم نوبت ایران و ایرانی شده است که زیر ضربات صنعت مالتی میلیارد دلاری سینمای آمریکا قرار گیرد، همه ماجرای فیلم 300 را به یاد داریم ولی توهین هالیود به موارد کاملاً آشکاری مثل این فیلم خلاصه نمی شود، در بسیاری از فیلمهای ریز و درشت آمریکایی به صورت مستقیم و غیر مستقیم این موضوع تکرار می گردد، آخرین موردی که اینجانب مشاهده کردم، مربوط به  فیلم چشم عقاب "Eagle Eye" می شود که ظاهراً از محتوایی بر ضد سیاستهای آمریکایی برخوردار است، حتی در چنین فیلمی هم یک ایرانی که توسط یک شبکه هوشمند کامپیوتری مجبور به مشارکت در یک فرایند تروریستی شده به صورت آدمی نیمه روانی معرفی می شود و در حالی که باقی قربانیان این شبکه سعی در حل مشکل خود دارند، این کاراکتر در حالی که کاملاٌ مشخص است که خود را باخته است و اصرار دارد که ایرانی نیست و آمریکایی است! به طرز فجیعی کشته می شود!!

پدیده دوم که از اهمیت بیشتری هم برخوردار است کشف معادن سرشار قلع در مالزی و همچنین کشت گیاه کائوچو که بذر آن از برزیل به این منطقه آورده شد، بود. این دو محصول که اولی در ساخت قوطی کنسرو و دومی در ساخت لاستیک خودور کاربرد دارد، در قرون 19 و 20 صادرات اصلی مالزی را تشکیل می داد و یاعث حضور معدنکاران چینی و کارگران مزارع هندی در مالزی گردید، شرایطی که بافت جمعیتی مالزی کنونی را شکل داد.

به مالزی که آمدم پیش خودم فکر کردم این دیگر یک تغییر اساسی بود و با همه این چیزهای تازه، عادت کردن مجدد تقریباً غیر ممکن است، اما غافل بودم که آدم چه موجود عجیبی است، تمام بر هم خوردن عادتها چند هفته بیشتر طول نکشید.

حالا هم سر یک ساعت خاص از خواب بلند می شوم، سر یک ساعت خاص راهی اتاق مطالعه ام در دانشگاه می شوم، سر یک ساعت خاص چای و قهوه ام را می نوشم، سر یک ساعت ...

حالا دیگر معتقدم زندگی یعنی حرکت، منتهی از یک عادت به عادت بعدی!!  

یکی از خصوصیات مالزی که به نظر من از محاسن آن هم محسوب می شود، فاصله اندک فقر و ثروت است، در مالزی ساکنان آپارتمانهای شیک و مدرن به محض اینکه سر خود را از پنجره بیرون می آورند منظره زاغه نشینهایی را می بینند که تنها یک کوچه با آنها فاصله دارند، در اینجا محله ها بر اساس ثروت و کلاس ساکنان آن دسته بندی نمی شوند، بالای شهر و پایین شهر نداریم، ارزش یک ملک بر پایه مشخصات آن و احیاناً نزدیکی به مراکز تجاری، مسیرهای مواسلاتی و یا فرودگاه و غیره سنجدیده می شود نه به واسطه جنس همسایگان آن، این هم یکی از مظاهر تحمل و همزیستی مسالمت آمیز ساکنان این کشور در کنار یکدیگر است، آنها به خوبی یاد گرفته اند که به رنگ پوست، شکل ظاهری، کلاس اجتماعی و باورهای مذهبی یکدیگر هر چقدر هم که عجیب یا ناراحت کننده باشند، احترام بگذارند یا اگرنه، حداقل آن را تحمل کنند، آرزو می کردم کاش ما هم از این به اصلاح فاقد تاریخ و تمدنها این نوع نگرش را یاد می گرفتیم.

اصلاً چه خوب بود یکی می آمد موضوع تز دکتری خود را تحقیق در احوالات ساکنان این کشور، استخراج نکات مثبت آن و سعی در تزریق آن به فرهنگ اسطوره ای! کشورمان می کرد، آنوقت انشاا... شاهد نخواهیم بود وقتی یک بنده خدایی به خواستگاری دختر مورد علاقه خود می رود، اینکه مال کدام شهرستان است و یا حتی در کدام محله تهران زندگی می کند ملاک باشد و باز هم اگر خدا بخواهد شاهد نخواهیم بود، عده ای تمام هوش و قلم توانمند خود را صرف این کنند که برای ظریفترین تفاوتهای فرهنگی یا زبانی هم وطن هم شکل و هم مذهب خود جوک بسازند و ...

خداوند هر چه داده و نداده بر اساس صلاحی بوده ولی ما بندگان خدا با این باریکه محدود چه می کنیم، خوب معلوم است اگر جاده حاشیه دریای خزر را مرز فرض کنیم از این مرز به سمت دریا در تصرف گروه از مابهتران است (از هر دو نوع خصوصی و دولتی آن) و از این مرز به سمت کوه هم ارث پدری عده ای از هم وطنان عزیز گیلکی و مازنیمان است!، برای بقیه 60 و اندی میلیون جمیعیت چه می ماند، خوب خود جاده!! می توانند با خیال راحت انقدر در این جاده اینو و آنور بروند و به هر دوسمتشان نگاه کنند تا خدای ناکرده ا توجه به آمار بالای تصادفات در این جاده جان به جان افرین تسلیم کنند!