یادداشتهای USM

خوب به سلامتی یکی از اثرات حضور پررنگ ایرانیها بر روی اینترنت، خود را نشان داد و Google در یک واکنش به این شرایط، سرویس ترجمه خود را به زبان فارسی نیز تعمیم داد، اصل خبر از طریق ComputerWorld منتشر شد، در حال حاضر این سرویس جهت ترجمه متون از فارسی و همچنین به فارسی در آدرس اینترنتی http://translate.google.com در دسترس می باشد.

اینکه بارها گفته شد که برخی دانشگاه ها در مالزی تحقیق محور یا آنطور که اینجا مرسوم است RU هستند در واقع موضوعی است که سال 2006 و تصمیم دولت مالزی بر ارتقاء 4 دانشگاه آن کشور و از جمله USM به سطح RU بازمی گردد، هدف آن است که در دانشگاه های RU فرهنگ تحقیق نهادینه شود و ابزار آن هم از یک سو استخدام کادر آکادمیک مجرب و از سوی دیگر جذب دانشجویان نخبه سایر کشورهای در قالب دانشجوی تحصیلات تکمیلی می باشد، بنابراین اگر می بینیم از همان مقطع زمانی به یکباره بورسهای دانشجویی تحت عناوین مختلف و به صورت گسترده ای در اختیار دانشجویان قرار می گیرد، در واقع باید اهداف دراز مدت دولت مالزی را مد نظر قرار دهیم، هدف فعلی مالزی کسب جایگاه در میان 100 دانشگاه برتر دنیا است و دانشگاه های رده RU موظفند با ارتقاء سطح کمی و کیفی تحصیلات تکمیلی و افزایش تعداد مقالات خود در مجلات دارای نمایه ISI و همچنین افزایش نسبت ارجاعات به این مقالات هر ساله گزارشی از عملکرد خود  به دولت ارائه دهند و در غیر اینصورت رتبه RU خود را از دست می دهند و به تبع آن بودجه های تحقیقاتی آنها به شدت کاهش می یابد. 

البته سیاست راهبردی فوق مخالفانی نیز دارد که معتقدند با این روش دانشگاه های مالزی آنقدر در دام جذب دانشجوی بین الملل افتاده اند که عملاً از دانشجویان مالزیایی تهی شده اند، چیزی که اینجانب هم عملاً در USM مشاهده می کنم، حضور کمرنگ مالزیاییها در مقاطع تحصیلات تکمیلی حداقل در همین دانشکده کامپیوتر کاملاً محسوس است. 

دانشکده کامپیوتر دانشگاه USM هر ساله نوعی کنفرانس دانشجویی در قالب Colloquium برگزار می کند که امسال نوبت نهم آن با خوش سلیقگی متولیان دانشکده در محیطی مناسب و در جزیره ای کوچک در نزدیکی پینانگ برگزار گردید، جزیره فوق که موسوم به Jerejak می باشد به دلیل شهرت تاریخی آن به داشتن یک زندان به "آلکاتراس مالزی" نیز موسوم است.

در هر حال سمینار فوق طی دو روز برگزار شد و تقریباً تمام دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری دانشکده نتایج فعالیتهای خود را برای سایرین ارائه دادند، از نکاتی که به نظرم جالب بود یکی اینکه برای متفاوت بودن سمینار قرار شد کسی ازفناوری نوین استفاده نکند بنابراین به هر دانشجو یک قطعه مقوا و یک عدد ماژیک داده شد تا به بهترین نحوی که می تواند موضوع تز یا مقاله خود را ارائه دهد، در ضمن دانشجویان به گروههای 10 نفره تقسیم شدند تا در محلی که خود انتخاب می کنند (مثلاً ساحل دریا و یا داخل جنگل) پرزنت خود را داشته باشند، تمام این ترتیبات بر روی هم محیط دوستانه ای را برقرار کرد که دانشجویان و به خصوص آنهایی که تجربه کمتری در ارائه داشتند در محیطی دوستانه به بحث و تبادل نظر بپردازند که تا آنجایی که من دیدم بسیار هم موفق بود.  

خبری که اینجانب در پست قبلی به آن اشاره کردم، در همان تاریخ در حداقل یکی از کانالهای تلویزیونی مالزی (ntv7) و صبح روز بعد در روزنامه sun منعکس شده بود، اصولاً خبر خوبی نبود و من هم چیزی را بدون آنکه از آن مطمئن باشم به این شکل در بلاگ درج نمی کنم.

در اصل خبر آمده بود که تعدادی کتاب مربوط به انقلاب اسلامی نیز در چمدان بوده است، خواننده ای هم برای من کامنت گذاشته بود که چرا شما این را برجسته نکردید، در جواب این عزیز می گویم که اولاً مبداء پرواز فوق دوبی بوده است، دوماً از شیطنت مالایی ها نباید غافل شد و سوماً آیا واقعاً باید تصور کنیم یک مجموعه آنقدر خنگ بوده که برای صادر کردن پیام انقلاب کتابهای مربوطه را به همراه ماده مخدر در یک چمدان بگذارد! و ارسال کند. آیا اصولاً باید با وجود اینهمه امکانات ارتباطی، با کتاب پیام ارسال کرد!

خوب در حالی که کاندیدهای ریاست جمهوری مشغول تکه پاره کردن یکدیگر و جد و آباد یکدیگر بودند، خبر رسید دو عدد ایرانی نامحترم به همراه حدود 20 کیلوگرم ماده "شیشه" در فرودگاه KL دستگیر شدند، البته این بندگان خدا مدعی بودند اینها شیشه نیست بلکه یخ است که آورده اند تا میوه هایشان تازه بماند! خلاصه اگر همینجور پیش برود، چیزی به نام آبرو برای ایرانی و ایران باقی نمی ماند. 

آزمونهای بین المللی سنجش مهارتهای مرتبط با زبان انگلیسی محدود به تافل یا آیتلس نمی شود ولی از آنجاییکه معمولاٌ همیشه یک چیزی مثل پذیرش گرفتن از یک دانشگاه آنور آب و یا اصولاً مهاجرت به آنور آب! باید باشد تا ما در یک آزمونی شرکت کنیم، آزمونهای دیگر مثل همین TOEIC خیلی برایمان آشنا نیستند.

آزمون توییک، توسط ETS سازماندهی می شود (یعنی همان متولی تافل) و هدف آن، سنجش مهارت برقراری ارتباط نوشتاری یا کلامی در یک محیط بین المللی کاری یا آموزشی  است که به صورت دو آزمون مستقل (درک مطلب و شنیداری، تکلم و نوشتاری) برگزار می شود و نمره عددی آن چیزی تا سقف 1000 می باشد.

بسیاری برای آنکه شانس استخدام خود را در یک محیط بین الملل افزایش دهند اقدام به شرکت در آزمون توییک می کنند، ولی معمول این است که شرکتهای بزرگ برای ارتقاء سطح شغلی کارمندانشان از آنها می خواهند که نمره مشخصی را در آزمون توییک کسب کنند، مثلاً شرکت ماتسوشیتا (که در ایران بیشتر به اسم پاناسونیک معروف است) برای کلیه مدیران خود حداقل نمره توییک 600 را در نظر گرفته است.

بد نیست شرکتهای دولتی کشورمان هم در راستای قانونمداری و ضابطه مندی هم که شده یک همچنین ملاکهایی را برای ارتقاء مدیرانشان در نظر بگیرند، یا حداقل محض رضای خدا هم شده برای مدیرانی که سالی 12 ماه به ماموریتهای خارجی گسیل می شوند چنین شرطی را اجباری کنند تا اینطوری نشود که عده ای از کیسه مردم و به صورت توریستی! به ماموریت خارج از کشور تشریف ببرند.

دانشگاه USM مدتی است که در رده دانشگاه های APEX قرار گرفته و حالا این یعنی چه و چه مزیتی برای دانشجویانی مانند من دارد، ما که چیزی احساس نکرده بودیم تا اینکه این یکی دو روزه اخیر دانشگاه به شکل غیر معمولی شلوغ شده بود، بعد معلوم شد که ظاهراً اسامی 8000 نفر به اشتباه به عنوان پذیرفته شدگان مقطع کارشناسی از طرف دانشگاه اعلان شده و بعد که این بندگان خدا به همراه خانواده اشان از نقاط دور و نزدیک به USM آمده اند معلوم شده که دانشگاه اشتباه کرده و اینها از میان 22000 نفر متقاضی اولیه حداقل شرایط را داشتند.

این اتفاق دو چیز را برای من معلوم کرد اول اینکه این بندگان خدا هم خیلی راحت وارد دانشگاه نمی شوند و برای مثال از میان 22 هزار نفر متقاضی چیزی در حدود 3000 نفر دست آخر پذیرفته می شوند. دوم اینکه در حالیکه دانشگاه های دولتی مالزی به صورت متمرکز پذیرش دانشجوی کارشناسی دارند، USM به خاطر APEX شدنش می تواند راساً اقدام به پذیرش دانشجو کند.

البته تمام اینها مربوط به شهروندان مالزیایی بود و ربطی به نحوه پذیرش دانشجوی بین الملل ندارد، بنابراین از دوستان جوانی که به خاطر فرار از سربازی یا برداشتن روسری می خواهند رنج غربت را به خود هموار کنند خواهشمندم از اینجانب در خصوص نحوه پذیرش سئولی نفرمایند. تا دلتان بخواهد شرکت و آدم ریز و درشت در خصوص پذیرش دانشجو (که در بیشتر مواقع معادل بدبخت کردن خود دانشجو و تمام خانواده اش می باشد!) فعالیت دارند.

مثل اینکه سکونت در جزیره در خانواده اینجانب عمومیت یافته است، خودم که مدتی است به سبب تحصیل درجزیره پینانگ افامت دارم، برادر کوچکترم هم مدتی است به واسطه کاری در جزیره کیش سکونت دارد، در هر حال از فرصت بودن در ایران استفاده کردم و به منظور دیدار او هم که شده سفری به کیش داشتم، البته در گذشته به دفعات و به صورت ماموریت و یا سفر شخصی از کیش دیدن کرده ام و شاهد فراز و نشیب این جزیره در بیست سال گذشته بوده ام، از زمانی که مراکز فروش اصلی کیش (پردیس 1 و 2) در حال تاسیس بود، تا وقتی که کیش تبدیل شده بود به پاتوق چتربازها که کارشان انتقال اجناس به سایر نقاط ایران بود و تا به امروز که بدلیل کاهش اختلاف قیمت جزیره و با سایر نفاط ایران دیگر کمتر کسی برای کسب درامد به آوردن اجناس از کیش اقدام می کند.

کیش در حال حاضر 25 هزار نفر سکنه مقیم دارد، و چیزی در حدود 10 هزار خودرو نسبتاً مدل بالا در آن تردد دارند، روی هم رفته  کیش سر و شکل بهتری به خود گرفته و با مجموعه ای از بهترین هتلهای ایران، مراکز خرید متعدد (بیش از 10 مرکز خرید بزرگ) و برخی جاذبه های طبیعی و تاریخی همچون سواحل ماسه ای و زیبا و آب شفاف (که ظاهراً به خاطر مرجانی بودن جزیره می باشد)، پارک آهوان و شهر زیرزمینی ... بستر خوبی برای جذب توریست به حساب می آید، ولی روی دیگر سکه واقعیتهایی است که از نزدیک شاهد آن بودم، به نظر می رسد دیدار کنندگان جزبره محدود به هموطنانی می شود که یا بدلایل مادی و یا شاید مسائل زبان و فرهنگ به جای یکی از کشورهای دور و نزدیک به کیش می آیند. از نظر تعداد توریست خارجی هم در این چند روزی که من در کیش بودم تنها مواردی که دیدم کارگران فلیپینی شاغل به کار در کشورهای حاشیه خلیج فارس بودند که به دلیل اتمام مدت ویزایشان به ناچار به کیش سفر می کنند! اینها هم از فرط فقر در گروه های 10 تا 15 نفره با هم در جایی افامت می کنند و با صید ماهی شکم خود را سیر می کنند، بنابراین در واقع توریستی نیستند که کسی آرزوی آمدنشان را داشته باشد!!