یادداشتهای USM

در هر حال انشاا..ه بلاگ یکساله من به همان اندازه بالغتر و با محتوی تر شده باشد. اولین پست با عنوان "اول بسم الله" http://arashbowman.blogfa.com/post-1.aspx زده شد و تا به حال 135 پست در بلاگ درج شده است، آمار درخشانی برای یکسال نمی باشد ولی مهمتر برایم این بوده که حرفی زده شود که ارزش شنیدن داشته باشد. این اواخر برای رعایت حال هموطنان داخل ایران کمتر از تصاویر در بلاگم استفاده می کنم، می دانم که پهنای باند اینترنتشان در وضعیت مناسبی قرار ندارد، گذشته از این با وجود اهمیتی که برای تصاویر قائلم،  تاثیر کلام را در مقامی بالاتر می بینم.

اول اینکه اینجانب از یکسال پیش که این بلاگ را راه اندازی کردم، بنا را بر اطلاع رسانی بدون کم و کاست گذاشتم و واضح است که در مواردی ممکن است مطلب گفته شده تعریف از USM باشد و در مواردی در راستای انتقاد و این هم طبیعت جریانات اینجا است.

دوم اینکه در چند مورد به صورت مستقیم و غیر مستقیم به APEX بودن این دانشگاه و اینکه RU نیز هست اشاره کرده ام و اینکه APEX شدن چه تاثیری بر شرایط دانشجویان دارد من تا به حال چیزی ندیده ام ولی اگر شما از مزایای آن مطلعید برای اینجانب ارسال کنید تا در صورت صحت، در همین بلاگ درج شود.

در مورد کوچک شدن فضای مطالعه، این پیشامد ناخوشایند در محل تحصیل من (دانشکده کامپیوتر) طبقه دوم و کلیه اتاقهای 211-1 الی 211-4 در حال انجام است، شما هم دانشجوی همین دانشگاه می باشید می توانید تشریف بیاورید و شرایط جدید را مشاهد کنید.

من خیلی خوشحال می شوم دوستان دیگری نیز از میان ایرانیان شاغل به تحصیل در USM از همین مدیای بلاگ که راه اندازی و نگهداری آم تنها به کمی همت نیاز دارد نقطه نظرات خود را مطرح کنند تا اینکه بلاگ من مرجع ایرانیان مشتاق به تحصیل در  USM نشود. این خود شما دوست عزیز را هم شامل می شود که در این صورت جوانان مشتاق با خواندن چند وبلاگ و مقایسه آنها با یکدیگر تصویر روشنتری از وضعیت می یابند.

دست آخر اینکه اینجانب الحمدا.. نه سیاسی هستم، نه به لحاظ مالی از جایی یا کشوری حمایت می شوم نه در کار بردن و آوردن دانشجو و توریست هستم و ...، فقط دانشجو هستم و اتفاقاً با همه شرایط موجود سعی دارم آنچه که برای آن به مالزی امدم یعنی تحصیل، را به خوبی انجام دهم، من شخصاً به اصالت فردی دانشجو اعتقاد بیشتری دارم تا دانشگاه محل تحصیل، انقدر هم تجربه کرده ام که بدانم در بهترین دانشگاه های دنیا نیز کاستیهایی وجود دارد و این که دانشگاهی می شود آکسفورد، هاروارد یا ام ای تی، به خاطر در و دیوار آن نیست بلکه به خاطر فضای آکادمیک آنها، دانش اساتید و از همه مهمتر تلاش و پشتکار دانشجویان آن است. بنابراین اگر نسبت به دانشگاه محل تحصیلتان احساس تعلق و تعصب دارید در عمل با تلاش بیشتر و کسب نتایج بهتر آن را نشان دهید. نگفتن و سکوت چاره نیست.

یا حق

از آنجاییکه اینجانب مانند تمام دانشجویان بین الملل دانشگاه مجبور بودم درس زبان مالایی را پاس کنم، بالاخره مشغول خوردن این "آش کشک خاله" شدم، استاد محترم که قضیه را خیلی جدی می گیرد پس از هر نوبت کلاس و در حالی که هنوز پای ما به اتاق مطالعمان نرسیده، تکلیف مربوطه را برایمان email می کند که بیکار نمانیم!!

البته اگر بی انصاف نباشیم، زبان مشکلی نیست، همه چیز همانطور که نوشته می شود تلفظ می شود و بالعکس! این زبان نه تنها در مالزی بلکه در بسیاری از کشورهای این منطقه (جنوب شرقی آسیا) تکلم می شود و روی هم رفته 300 میلیون نفر قادر به تکلم به زبان مالایی می باشند. نکته جالب اینکه گروهی از ساکنان شهر کیپ تاون در آفریقای حنوبی هم به زبان مالایی تکلم می کنند.

بعد از کلی کشمکش، متولیان امر آموزش کشور مالزی تصمیم گرفتند، دروس علوم و ریاضی از این پس به زبان مالایی (در مدارس چینی و هندی به زبان اصلی خودشان) تدریس گردد، استدلال دولت این کشور این است که طرح آموزش ریاضی و علوم به زبان انگلیسی که به صورت یک طرح پایلوت از سال 2003 در حال اجرا بود تاثیری در کیفیت زبان انگلیسی محصلان نداشته و شاید مانعی بر سر فهم خود این دروس نیز ایجاد نموده است.

اصولاً در لایه های درونی کشور مالزی و به خصوص اکثریت مالایی آن نوعی تمایل در نگاه به شرق و جایگیزینی  آن با  نگاه به غرب وجود دارد، در واقع همین نوع نگاه منجر به حس خودباوریی گردید که مالزی امروز را شکل داده، شعار "مالزی می تواند" که همواره و در هر مناسبتی تکرار می شود، روحیه مردم این کشور را از عدم اعتماد به نفس ناشی از سالها استعمار به خودباوری فعلی رسانده است. ولی بدیهی است که مثل هر سیاست دیگری این سیاست هم اگر با تندروی همراه شود در دراز مدت اثر معکوس دارد، یکی از نشانه های آن هم همین کاهش توجه به زبان انگلیسی و بعضاً جایگزینی آن با توجه به زبان و فرهنگ عربی است. عدم تسلط نسل جوان مالزی به زبان انگلیسی مقایسه با نسلهای پیشین همین کشور و  همینطور اقلیتها چینی و هندی می تواند یکی از پیامدهای تصمیم اخیر متولیان آموزش در این کشور باشد. 

دانشکده علوم کامپیوتر دانشگاه USM در هر سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری دانشجو دارد، دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد در دو گروه Mix-Mode و Research-Based طبقه بندی می شوند، گروه اول که سیستم تحصیلیشان شبیه به روش متدوال در کشورمان است، می بایست 20 واحد درسی و 20 واحد پروژه را با موفقیت پشت سر بگذارند که معمولاً دو یا سه نیم سال تحصیلی به طول می کشد. انواع Research-Based هم شبیه به دانشجویان دوره دکتری بر اساس تز تحقیقی خود ارزیابی و فارغ التحصیل می شوند.

البته اخذ و پاس دروسی مانند زبان مالایی برای کلیه دانشجویان بین الملل اجباری است, علاوه بر این از نیم سال گذشته دو درس "روش تحقیق" و "الگوریتمهای پیشرفته" نیز به دروس پیش نیاز دوره های Research اضافه شده است، بنابراین هر دانشجوی دکتری و کارشناسی ارشد صرفه نظر از نوع برنامه تحصیلیش می بایست 10 واحد درسی (2 واحد زبان مالایی و 8 واحد شامل دو درس فوق) را با موفقیت بگذراند، البته دانشجو این حق را دارد که در طول تحصیل و بسته به نظر خود این دروس را اخذ نماید و نیازی نیست که همه دروس در همان ترم اول اخذ نماید.

دو سقوط پیاپی هواپیماهای ایرباس در شرایطی شبیه به هم در داخل اقیانوس، شرایط نامطلوبی را برای این کنسرسیوم اروپایی ایجاد کرده است، سقوط چند هفته پیش هواپیمای ایرباس خطوط هوایی فرانسه و سقوط اخیر هواپیمای یمنی، بحث امنیت پروازهای ایرباس را جدی کرده است.

واقعیت ان است که سال 2008 یکی از ایمنترین سالها برای پروازهای هوایی بود ولی به نظر می رسد که سال 2009 چندان بدون دردسر نخواهد بود، هنوز علت واقعی هر دو سانحه نامعلوم است ولی احتمال می رود که صاعقه سیستمهای الکترونیکی هواپیما را مختل کرده و باعث سقوط آن شده است.

در دوره کارشناسی ارشد و در درس "سیستمهای تحمل پذبر خطا" به خاطر علاقه ای که به صنایع هوایی داشتم و دارم، موضوع پروژه خودم را بررسی سیستمهای کامپیوتر هواپیماهای ایرباس انتخاب کرده بودم، به یاد دارم که از میزان تجهیزات کامپیوتری و سیستم "پرواز با سیم" این نوع هواپیماها سخت هیجان زده شده بودم که یک سر و گردن از رقیب آمریکایی خود "بویینگ" برتر بود. ولی حتی همان موقع این بحث جدی بود که اتکای بیش از حد به سیستمهای الکترونیک پرواز در ایرباس می تواند باعث سانحه شود. البته باز هم باید منتظر ماند و نظر کارشناسان را در خصوص این سوانح دید ولی به نظرم با توجه به این که بخش قابل توجهی از پروازهای بین المللی شرکتهای هواپیمایی کشورمان با این استفاده از ایرباس انجام می گیرد باید کارشناسان صنایع هوایی کشورمان با جدیدت و دسترسی به گزارشهای فنی این سوانح را دنبال کنند.

کمتر از یک هفته  به آغاز سال تحصیلی جدید 2009-2010 در دانشگاه مانده است و جنب و جوش زیادی در دانشگاه به چشم می خورد، دلیل آن هم حضور دانشجویان جدید Undergraduate و همینطور Postgraduate های نوع Mix می باشد. اصولاً به جز دانشجویان Postgraduate نوع Research که در تمام طول سال امکان شروع تحصیل خود را دارند، باقی دانشجویان در همین ایام وارد دانشگاه می شوند.

چیزی که واضح است حضور کثیری از هموطنانمان در دانشگاه است، به گفته دوستی تعداد ایرانیان USM به 300 نفر بالغ شده است، البته آمار صحیح طبیعتاً باید از اداره IPS دانشگاه استعلام شود. ولی افزایش تعداد دانشجویان آشکار است.

کاری به دلایل این موضوع ندارم و فکر می کنم هر حرکتی در زندگی انسان اگر با فکر و برنامه صحیح و برخاسته از یک دلیل منطقی باشد، می تواند به یک تجربه گرانقدر تبدیل شود و البته برعکس، موضوعی که آشکار است تغییری است که در نوع متقاضیان تحصیل در مالزی در حال رخ دادن است. با یک نگاه به دانشجویان قدیمی تر و مقایسه آن با تازه واردان مشخص می شود که در گذشته غالب دانشجویان از میان کارکنان و مربیان مراکز دانشگاهی کشور بودند که به صورت ماموریت اداری، فرصت مطالعاتی و یا مرخصی بدون حقوق برای تکمیل تحصیلات خود در مقطع دکتری و با همراهی همسر و فرزند مالزی می آمدند، در حالی که اکثریت دانشجویان جدید دارای وابستگی شغلی و حرفه ای با ایران نیستند، جوانتر و مجرد می باشند و تحصیل در مالزی را را از مقاطعی مانند کارشناسی ارشد و حتی کارشناسی شروع می کنند.

به نظرم متولیان امر می بایست در برنامه ریزیهای خود برای این طیف جدید بازنگری اساسی داشته باشند، در گروه اول به دلیل وابستگیها و شرایط سنی نرخ بازگشت به کشور به طور طبیعی بالا است ولی گروه دوم اجباری از این جهت برای خود احساس نمی کنند و اگر فرض این باشد که کشور مان برای پیشرفت به دانش، تجربه و توان این جوانان نیاز دارد، باید برای برای جذب آنها اقدام کند وگرنه هستند کشورهای دیگری که  برای جذب آنها برنامه ریزی می کنند! 

کاملاً مشخص است که با حضور تلویزیون، دستگاه های پخش خانگی و ماهواره، صنعت سینما در سراسر جهان چندین شوک بزرگ را تحمل کرد ولی جالب اینکه این صنعت همچنان بر پای خود ایستاده است و هنوز هم کم نیستند آدمهایی که تماشای فیلم را در سینما به هر روش دیگری ترجیح می دهند.ا

صد البته پیشرفت سیستمهای صوتی و تصویری در حفظ قابلیت رقابتی سینما سهیم بوده است. ولی یکی از عوامل موفقیت و یا حتی دوام یک صنعت نرخ گذاری هوشمندانه خدمات با محصولات آن است، برای مثال همانطور که در یکی از پستهای قبلیم اشاره کردم، قیمت بلیط سینما در همین محدوده دانشگاه USM (مجتمع تجاری کویینزبی) در حدود 6 تا 10 رینگیت ( 1700 الی 2800 تومان) بسته به روز و ساعت نمایش متفاوت است. این در حالیست که امکانات این سینما حداقل در سطح بهترین سینماهای ایران است. حال سئوال این است که اگر در مالزی می توانند یک فیلم روز دنیا را (برای مثال سکوال جدید تراسفورمرز) به این بها اکران کنند، چرا باید بهای بلیط یک سینما در ایران که یک فیلم ایرانی را (احتمالاً با هزینه تمام شده 1 صدم فیلمی مانند ترانسفورمرز) اکران می کند، به 3000 تومان رسیده باشد/.

یکی از فاکتورهای اصلی رشد رتبه دانشگاه های مالزی در رنکینگهای جهانی، تعدد دانشجویان و بعضاً اساتید بین الملل در این دانشگاه ها می باشد، در واقع از سه فاکتور اصلی، تعداد دانشجوی بین الملل، تعداد مقالات دارای نمایه ISI و میزان رجوع به مقالات، فاکتور اول که شاید راحتترین هم بوده رشد چشمگیر داشته و همچنان دارد، نمونه اش هم اینکه این چند روزه من و سایر همدوره ای ها را از اتاق مطالعه دانشجویان دکتری به جای دیگری منتقل کرده اند و به قول خودشان مشغول renovation اتاق هستند، حالا این یعنی چه؟ یعنی اینکه هر فضایی را که قبلاً به یک دانشجو اختصاص داشت به چهار دانشجو خواهند داد! البته به نظر من فضای کمتر قابل تحمل است، چیزی که بیشتر آزار دهنده خواهد بود آن است که سر سوپروایزها از این هم شلوغتر می شود، و همین وقت اندکی را که به هر دانشجو اختصاص می دهند نخواهند داشت،

آماری را می دیدم که حاکی از استقبال اندک مالزیاییها از تحصیلات تکمیلی بود، دولت مالزی امسال 10000 ظرفیت برای پذیرش دانشجویان مالایی در دو مقطع تحصیلات تکمیلی ایجاد کرده و تا اکنون که یک هفته به آغاز سال تحصیلی مانده تنها 3500 نفر ثبت نام داشته اند که تنها 200 انها در مقطع دکتری بوده، می توان فرض کرد که مالاییها خودشان برای تحصیلات تکمیلی به کشورهای دیگر می روند و دانشگاه های مالزی را برای ما خالی می گذارند! یا اینکه اصولاً علاقه ای به یا دلیلی برای ادامه تحصیل ندارند که این دومی محتمل تر است.

واقعیت آن است که برای پیشرفت یک کشور نیروی کار خبره با مدرک تحصیلی کارشناسی، که تحت یک مدیریت درست و برنامه ریزی مدون قرار داشته باشد بیشتر لازم است تا دارندگان مدارک دکتری که یا به دلیل نبودن ادامه تحقیقاتشان باید از کشور بروند و یا اگر ماندند و خیلی هم خوش شانس بودند، پستی می گیرند که از عهده یک کارشناس (البته نوع واقعی آن) هم برمی آید.

عشق و علاقه ای که ما در کشورمان به مدارک تحصیلی و عناوینی همچون دکتر و مهندس داریم مثل خیلی چیزهای دیگرمان منحصر به فرد است! بارها چه در مقطع کاریم و چه در مقطع تحصیلیم دیده ام که برای شرکتهای بزرگ و پیشرو در حوزه فناوری، یک نیروی زبده و خبره به اندازه یگ گروه دارندگان PhD ارزش دارد. در واقع از شما انتظار دارند که کار بلد باشید و تن به کار بدهید تا انکه مدرکتان را نمایش بدهید، البته برای آنکه به شما بر نخورد خیلی محترمانه می گویند، شما "Over Qualify" هستید!!