واقعیت نه چندان دلچسبی که در خصوص تحصیلات تکمیلی دانشجویان بین الملل در دانشگاه های مالزی وجود دارد، عدم وجود ارتباط مناسب و راه گشا مابین اغلب دانشجویان و اساتید آنها است که اگر بخواهم به دلایل اصلی آن اشاره کنم به ترتیب ضعف در زبان انگلیسی (بیشتر از جانب دانشجو و در برخی موارد از جانب استاد)، تنبلی و از زیر کار دررویی (بیشتر از طرف استاد و در برخی موارد دانشجو!)، بی اطلاعی استاد از موضوع تحقیق دانشجو و بلاخره و متاسفانه عاملی که این اواخر به عوامل فوق اضافه شده، تعداد بیش از حد دانشجویان یک استاد است که عملاً فرصت هر گونه تعامل سازنده ای را از استاد راهنما می گیرد.

همه این موارد دست به دست هم می دهد تا وقتی نوبت دفاع از تز یا به اصلاح جلسه Viva می رسد، دوستان به کنایه به آن لقب جلسه "وای وای" می دهند. جالب اینکه در این جلسه عملاً استاد راهنما مسئولیت چندانی ندارد و این دانشجو است که موظف است در برابر داوران از رساله خود دفاع کند، این وسط به نظر می رسد چیزی گم شده و آن هم حس مسئولیت شناسی یک استاد راهنما  است  که عملاً هیچگاه به چالش کشیده نمی شود چون او  مجبور نیست از چیزی دفاع کند.